Το πρώτο μεγάλο ταξίδι της ζωής μου (του Θανάση Γερμανίδη)

Θανάσης ΓερμανίδηςΈνα απογευματινό του Αυγούστου του έτους 1964, το φέρι «Άγιος Γεράσιμος» προσέγγιζε, σχίζοντας τα ήσυχα νερά του Ιονίου, το λιμάνι της Σάμης. Μπροστά μου ο πράσινος όγκος του νησιού. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας ήμασταν αγόρια πολλά από Φλώρινα – Καστοριά – Πέλλα στο λιμάνι της Πάτρας. Πρώτη φορά στη ζωή μου έβλεπα θάλασσα, πρώτη φορά καράβι.

Το βράδυ της προηγούμενης ημέρας είχαμε φιλοξενηθεί στο Ιωσηφόγλειο ορφανοτροφείο επί της Λεωφόρου Συγγρού στην Αθήνα. Είχαμε ξεκινήσει πρωί από το κέντρο νεότητας που τότε ήταν στο σημερινό κτίριο Εξάρχου στη Φλώρινα. Ο συμμαθητής μου και συγχωριανός, ο Ανδρέας δεν ήταν μαζί μας.

Στην διαδρομή προς Αθήνα δεν χόρταινα να παρατηρώ από το παράθυρο του λεωφορείου τις πόλεις και τα μέρη που περνούσαμε, να διαβάζω τις πινακίδες, να προσπαθώ να προσδιορίσω τόπους με ιστορική βαρύτητα (Σαραντάπορο, Αλαμάνα με τον Αθανάσιο Διάκο, Θερμοπύλες με τον Λεωνίδα).

Φθάσαμε απόγευμα στην Αθήνα. Μεγάλη πόλη, πολλά αυτοκίνητα. Την μόνη πόλη που είχα γνωρίσει μέχρι τότε ήταν η μικρή Φλώρινα. Μαθητής για ένα σχολικό έτος (1963 – 64) στην Α τάξη του Γυμνασίου Αρρένων Φλωρίνης. Μεσημέρι μιας ημέρας Ιουνίου 1964 ανέβαινα τα σκαλιά της αυλής του Γυμνασίου. Είχα αγωνία αν είχα περάσει στην έκθεση. (Προαγωγικές εξετάσεις περιόδου Ιουνίου). Αποχωρούσαν εκείνη την ώρα δυο καθηγήτριες μου, η φυσικός κ. Χαστάογλου μια ψηλή πανέμορφη γυναίκα και η φιλόλογος -λυπάμαι που δε θυμάμαι το επίθετο της- η οποία υστερούσε μόνο σε ομορφιά απ’ την κ. Χαοτάογλου.

Όταν με είδε είπε: «Ε, Γερμανίδη δεν χρειάζεται εσύ να δεις τ’ αποτελέσματα. Ήσουν πολύ καλός στα δικά μου μαθήματα. Η φιλόλογος μισοχάλασε την ωραία εικόνα, λέγοντας, «ναι, αλλά στα δικά μου ήσουν μέτριος». Ας όψεται η «αμαρτωλή» σλαβοφωνία μου. Φυσική 18, Γεωγραφία 18, αλλά Ελληνικά 13 και Έκθεση μόλις 11.

Εκείνο το καλοκαίρι το πέρασα στο χωριό μου βοηθώντας τους γονείς μου στις αγροτικές εργασίες. Η αρρενοτσακαλοπαρέα απελάμβανε το κολύμπι στη «λάκα του κατσίκα» στο ποτάμι του χωρίου που συγκεντρώνει τα νερά της λεκάνης απορροής Τριανταφυλλιάς – Πολυποτόμου -Ατραπού. Μετρούσαμε διάφορες αντοχές της εφηβείας μας. Μαζί μας και ο Ανδρέας, με τον οποίο συγκατοικούσα στο ίδιο δωμάτιο στη Φλώρινα στην οικία του δασκάλου κ. Σεϊταρίδη. Ήμασταν οι δυο μόνοι άρρενες του χωριού που μετά την αποφοίτηση από το Δημοτικό συνεχίσαμε -μετά από εξετάσεις – στο Γυμνάσιο.

Ο Ανδρέας ήταν από μικρασιατική οικογένεια και καλός μαθητής. Εγώ όπως προανέφερα από σλαβόφωνη, αλλά επίσης καλός μαθητής. Ήταν αρχές Αυγούστου του 1964 όταν η εκ Τροπαιούχου καταγόμενη κ. Σοφία Πεντερίδου, υπάλληλος της Βασιλικής Πρόνοιας ανακοίνωσε στους γονείς μου ότι είχα επιλεγεί (τα κριτήρια επιλογής δεν τα γνωρίζω ακόμη και σήμερα) για να φιλοξενηθώ στο οικοτροφείο Γυμνασιοπαίδων «Ο Βασιλεύς Παύλος» στη Λάσση Κεφαλλονιάς.

Θυμάμαι ότι βάζαμε χόρτα στον αχερώνα και η καλή υπάλληλος ρώτησε τους γονείς μου αν συμφωνούν. Ο πατέρας μου είπε ναι χωρίς να βασανίσει πολύ το θέμα. (φτώχεια γαρ). Η μάνα μου δεν μίλησε. Πρόλαβα και είδα μια φευγαλέα θλίψη στο πανέμορφο πρόσωπο της. Εγώ χαρούμενος συμφώνησα. Δεν είχα δει ποτέ μου θάλασσα και τοποθέτησα στο Αιγαίο το νησί.

Με βοήθησε το δεκαοχτώ που είχα στη Γεωγραφία της πρώτης τάξης, στο Γυμνάσιο Αρρένων Φλωρίνης. Ο αδερφός μου ετοιμαζόταν για την Αυστραλία, όπου ήδη ήταν προ διετίας η αδερφή μας. Εργαζόταν τότε σε ένα ξυλουργείο επί της 25ης Μαρτίου. Φύγαμε όλα τα οικοτροφάκια για το Αργοστόλι, τέλος Αυγούστου. Τον αδερφό μου τον αποχαιρέτισα βουβά μ’ ένα σφιχτό αγκάλιασμα. Δεν με ενόχλησε που μύριζε ροκανίδι.

Εκείνα τα Χριστούγεννα ήταν καλοκαιρινά για τα δυο μας αδέρφια στην Μελβούρνη, εγώ έπαιξα την Παναγία στο χριστουγεννιάτικο θεατρικό, και οι γονείς μου στο χωριό μοιράστηκαν πορτοκάλια, κάστανα και θρεψίνη με τον μικρότερο αδερφό μας. Ήταν κατάτι μεγαλύτερες οι μερίδες τους. Είχε σουρουπώσει και τα λεωφορεία από τη Σάμη μέσα από τις ανηφόρες – στροφές – κατηφόρες του ορεινού όγκου του Αίνου μετέφεραν τα κουρασμένα εφηβικά μας σώματα και τις αγωνίες μας για το νέο άγνωστο τόπο.

Απ’ τον Κούταβο η θέα της απλωμένης πόλης του Αργοστολίου. Περάσαμε τη βενετσιάνικη γέφυρα, ανηφορίσαμε στη περιοχή φαραώ, κι’ ύστερα μια γλυκιά κατηφόρα στον στενό ασφαλτοστρωμένο δρόμο με ελαιώνες πολλούς δεξιά και αριστερά. Στο βάθος η θάλασσα. Αυτή η περιοχή – παρθένα τότε από τουρισμό – ήταν Λάσση. Εκεί και το χαμηλό τσιμεντόκτιστο κτήριο του οικοτροφείου Γυμνασιοπαίδων «ο Βασιλεύς Παύλος».

Αφού μας χωρίσανε σε θαλάμους και δωμάτια περάσαμε στην μεγάλη αίθουσα της τραπεζαρίας. Δύσκολα κατέβαινε το κριθαράκι «φάε παιδί μου το φαί σου» με προέτρεψε ο κ. Πεβεράτος. «Δεν έχω όρεξη κύριε», τόλμησα να πώ. Χαμογέλασε με καλοσύνη και μου είπε «εδώ τρώμε υποχρεωτικά το φαί μας». Κατάλαβα από τη πρώτη ώρα ότι εκεί τα πράγματα ήταν κάπως αλλιώς. Πέντε χρόνια για μένα τα καλύτερα δύσκολα μου χρόνια. Εκεί καρφωμένα με τις μνήμες να μη φεύγουν ακόμα.

Γερμανίδης Αθανάσιος Οικότροφος 1964 -1969


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 190 αξιολογήσεις)
Τέλειο87%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό2%
Απαίσιο5%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up