Το σιτάρι από την αποθήκη των ανταρτών και οι φυλακίσεις (Π.Βότσης)

«Χωροφύλακας για τα χωριά μας μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60 σήμαινε το λιγότερο παρατήρηση για τη κοπριά και το σκυλί και το χειρότερο μήνυση…»

Μικρός φοβόμουν τους χωροφύλακες έτσι κι αλλιώς. Φανταστείτε τώρα όταν πέρασε ανάμεσα μας στο δρόμο κι εμείς, ενώ παγώσαμε το παιχνίδι, αυτός μπήκε στην αυλή του σπιτιού που μέναμε στην Αχλάδα το 1951 και τον είδα να χτυπάει την εξώπορτα. Παράτησα τα άλλα παιδιά και αμολύθηκα βολίδα για το σπίτι.

Το σπίτι αυτό το μοιραζόμασταν με έναν ανιψιό του πατέρα μου, ήταν διώροφο. Είχε δυό δωμάτια με χολ πάνω και δυό κάτω με ξεχωριστές σκάλες. Στη νότια πλευρά εμείς και στη βόρεια ο συγγενής μας. Μπήκε λοιπόν ο χωροφύλακας μέσα στο σπίτι και κάτι έψαχνε.

Πρώτα έψαξε τα κάτω δωμάτια και μετά ανέβηκε πάνω. Στα πάνω δωμάτια και το χολ ήταν απλωμένο σιτάρι που είχαν φέρει νύχτα ο πατέρας μου και ο ανιψιός του και επειδή είχε υγρασία το είχαν απλώσει να ξεραθεί. Επειδή εκείνη την ώρα έλειπαν τόσο ο πατέρας μου όσο και ο ανιψιός του, ο χωροφύλακας ξανάρθε το απόγευμα, τους πήρε και τους δυό και φύγανε.

Η μητέρα μου, μου είπε ότι τους συλλάβανε για το σιτάρι και το βράδυ θα τους κρατούσαν στη χωροφυλακή. Αυτό το σιτάρι το είχαν βρει κάποιοι συγχωριανοί μας αποθηκευμένο στα βουνά κοντά στο χωριό και το μοιράστηκαν μεταξύ τους, ήταν σε μια από τις αποθήκες των ανταρτών.

Κάναμε χαρές όλοι μας όταν ήρθε αυτό το σιτάρι γιατί είχαμε εξασφαλίσει το ψωμί μας για μήνες. Όλοι μας το είχαμε ανάγκη αφού δεν είχαμε θερίσει ακόμα τα λιγοστά χωραφάκια που είχαμε σπείρει.

Την επόμενη μέρα πήγαμε στον Πάνω Μαχαλά, που ήταν ο σταθμός της χωροφυλακής για να επισκεφθούμε τους «φυλακισμένους». Μόλις έφθασε το βράδυ τους άφησαν ελεύθερους μετά από κάποιες εξηγήσεις, το σιτάρι όμως κατασχέθηκε…

Που ακριβώς πήγε εκείνο το «κατασχεθέν» σιτάρι και σε ποιά αμπάρια κατέληξε δεν μάθαμε ποτέ. Στον δρόμο της επιστροφής για τον Κάτω Μαχαλά εγώ και η μικρή κόρη του ανιψιού του πατέρα μου διαμαρτυρόμασταν γιατί τους βάλανε φυλακή, αφού δεν το κλέψανε το σιτάρι! «Το βρήκαν στο βουνό», λέγαμε και το έφεραν στο σπίτι για να κάνουμε ψωμί. «Έπρεπε να το αφήσουν για τα ποντίκια ή για να σαπίσει; Που είναι το κακό που κάνανε;», λέγαμε… «Είναι άδικοι και κακοί οι χωροφύλακες…»

Η μητέρα μου έλεγε στη γυναίκα του ανιψιού του πατέρα πως δεν ήταν η πρώτη φορά που επισκέπτονταν τον πατέρα μου ως κρατούμενο στη χωροφυλακή ή σε φυλακή…

Οι Βούλγαροι τον είχανε συλλάβει στην Κατοχή το 1943. Αρχικά τον πήγαν στη Φλώρινα όπου και πήγε να τον επισκεφθεί για να του πάει μερικά ρούχα και χρήματα. Από τη Φλώρινα τον πήγαν στο στρατόπεδο «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ» στη Σαλονίκη για «θρεφτάρι» δηλαδή για να συμμετέχει σε πράξεις αντίστασης κατά των Γερμανών. Από τα «θρεφτάρια» οι πιο πολλοί σκοτώνονταν.

Το 1939 είχε επιστρατευτεί όμως τον γύρισαν πίσω ως εθνικά επικίνδυνο. Ήρθε για λίγο στο χωριό όπου πάλι τον συνέλαβαν οι χωροφύλακες και τον πήγαν στη Βεύη. Πάλι τρεχάματα κι εκεί η μάνα μου για να του πάει ρούχα και χρήματα. Κάθε φορά που τον πιάνανε δεν του έλεγαν γιατί.

Από τη Βεύη οδηγήθηκε στο Αμύνταιο και με το τραίνο βρέθηκε εξόριστος στην Κόρινθο και μετά στη Χίο όπου οι κάτοικοι κόντεψαν να τον λιντσάρουν γιατί τον θεωρούσαν εχθρό της πατρίδας.

Το 1946 δικάστηκε ως δοσίλογος με τους Βούλγαρους. Όταν ο εισαγγελέας ζήτησε την απαλλαγή του, αφού κανένας δεν τον κατηγόρησε, μας είπε να φύγουμε, ήταν τόσο σίγουρος ότι θα αθωόνονταν.

Και μας ήρθε το μαντάτο στο χωριό. Έφαγε οχτώ χρόνια φυλακή και δέσμευση της περιουσίας του. Βέβαια μετά πήρε χάρη, αφού είχε γυρίσει πολλές φυλακές ανά την Ελλάδα.

Ταλαιπωρηθήκαμε και διαλυθήκαμε οικογενειακά κι ακόμα να μαζευτούμε, αφού δυό παιδιά της οικογένειας είναι στη πρώην Γιουγκοσλαβία κι ένα στην Ουγγαρία.

Να’μαστε και σήμερα πάλι άλλη μια σύλληψη για το σιτάρι και πάλι τα ίδια. Εκεί που είχαμε πιστέψει πως όλα είχαν τελειώσει καλώς κι ότι θα μπαίναμε σε μια σειρά, πάλι στενοχώριες και απειλές.

Ο σταθμός χωροφυλακής στεγαζόταν σε σπίτι ενός φυγά κι εγώ, καθώς μου είπαν ότι φυλακίστηκαν ο πατέρας μου και ο ανιψιός του φανταζόμουν πράγματα φοβερά.

Όταν είδα αυτό το σπίτι με την αυλή του, τα οπωροφόρα δέντρα και τη μικρή μάντρα, σκέφτηκα πως δε θα ήταν κάτι τόσο τρομερό η φυλακή. Ο πατέρας μου, μου εξήγησε πως δεν ήταν στη φυλακή εκείνο το βράδυ, αλλά ήταν σε κράτηση στον σταθμό χωροφυλακής…

Βότσης Πέτρος - Σημείωμα

Πέτρος Βότσης
ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ – ΜΑΙΟΣ 2014


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4,6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 229 αξιολογήσεις)
Τέλειο85%
Πολύ καλό4%
Μέτριο3%
Φτωχό2%
Απαίσιο6%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up