Φώφη (ΗΧΩλόγιο)

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Η είδηση προκάλεσε σοκ στο πανελλήνιο: «Έφυγε από τη ζωή ξαφνικά, το πρωί της Δευτέρας, στα 56 της χρόνια η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, Φώφη Γεννηματά» 

Πριν δεκαπέντε περίπου μέρες και πάλι ξαφνικά, η Φώφη αποσύρθηκε από τις διαδικασίες εκλογής νέου Προέδρου του κόμματος, μετά από την υποτροπή που παρουσίασε η υγεία της.

Σκεφτόμουν τότε πως αν δεν είχε αποσυρθεί, η κούρσα της εκλογής πιθανότατα δεν θα είχε ξεπεράσει τα όρια της κομματικής ρουτίνας. Θα είχε περιορισμένο ενδιαφέρον και ενδεχομένως να δικαιώνονταν εκείνοι που είχαν προεξοφλήσει ότι θα είναι μια τρικυμία στο φλυτζανάκι του καφέ, δηλαδή μια αδιάφορη διαδικασία για την πλειονότητα των πολιτών.

Η απουσία της όμως άλλαξε αμέσως τις ισορροπίες και τις αναλογίες, θα έλεγα. Χωρίς τη δική της παρουσία, κάποιοι ένιωσαν ξαφνικά τον ίσκιο τους να μεγαλώνει υπερβολικά.

Και κάποιοι άλλοι ένιωσαν ότι αναστήθηκαν, όπως ο Λάζαρος. 

Σκεφτείτε όμως αγαπημένοι μου για λίγο τη Φώφη. Πώς να περνούσε τις τελευταίες της μέρες; Πώς να ζούσε  τη νέα της καθημερινότητα χωρίς εκείνο τον όγκο των δραστηριοτήτων και των υποχρεώσεων, που της επέβαλλε η ιδιότητά της;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έβλεπε ειδήσεις. Θα χάζευε εννοείται και στα social media. Μπορεί πού και πού να σήκωνε και το κινητό της για να απαντήσει σε κανένα μήνυμα αγάπης. Σίγουρα όμως τα τηλεφωνήματα θα είχαν αραιώσει. Έτσι συμβαίνει άλλωστε στις περισσότερες των περιπτώσεων, αγαπημένοι μου, ιδίως στις περιπτώσεις σαν αυτές που βίωνε η Φώφη.

Κάποιοι θα σταμάτησαν γιατί δεν θα ήθελαν να ενοχλήσουν. Κάποιοι άλλοι γατί διαπίστωσαν ότι τώρα που δεν είναι η πρόεδρος αλλά απλά η Φώφη, δεν έχουν πλέον τίποτα να πουν μαζί της. Ναι, το ξέρω, αυτό κάνει η αρρώστια. Για να το πω πιο σωστά αυτό κάνει ο καρκίνος. Έρχεται και ανοίγει μία παρένθεση για να κλείσει εκεί μέσα όλη τη ζωή σου, για να μείνετε μόνοι, εσύ και αυτός.

Εκεί που βρέθηκε η Φώφη, έχουν βρεθεί τόσοι και τόσοι άλλοι που έμειναν με το βήμα μετέωρο, βλέποντας τη γη να ανοίγει κάτω από τα πόδια τους. Ετσι και αυτή. Λίγο καιρό πριν, το πρόσωπό της λούζονταν από το φως της δημοσιότητας . Στα χέρια της είχε νήματα που μπορούσε να κινήσει. Μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκε κάτωχρη, με έναν ορό στο χέρι να ανακοινώνει ότι μέχρι εκεί ήταν, δεν πρόκειται να πάει πιο πέρα.

Χρειάστηκε τεράστια γενναιότητα και προσωπική συγκρότηση για να διαχειριστεί κάτι τέτοιο. Λένε πως η αρρώστια σε αποζημιώνει με σοφία. Δίνει στη ματιά σου μεγαλύτερο εύρος...

Τη φαντάζομαι, λοιπόν, να ξαπλώνει χαλαρή-χαλαρή στο κρεβάτι της ή στον καναπέ της. Να συλλογιέται με κάποια πικρία ίσως, πως το κενό που άφησε πίσω της πάει να γεμίσει γρήγορα.

Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάστηκε και πολύ. Λίγες ώρες μονάχα. Πάνω στα καμένα της πολιτικής της διαδρομής, πάνω στο χώμα που φύτεψε τις δικές της φιλοδοξίες, ξεφύτρωσαν καινούργια φυντάνια. Ξεπετάχθηκαν με τη μία, σαν μανιτάρια μετά τη βροχή. Όλα τους με σχέδια και στρατηγική

Έβλεπε ανθρώπους  μέσα από την δική της απουσία να επαναπροσδιορίζουν την υπόστασή τους και όπως γίνεται πάντα σε περιπτώσεις σαν τη δική της να  διαμοιράζουν τα ιμάτιά της. Εκείνη, φυσικά, δεν μπορούσε  να πει, ούτε να κάνει  κάτι. Στεκόταν  αξιοπρεπής και τους παρατηρούσε.  

Υποψιάζομαι πως για κάποιους από αυτούς θα έβαζε τα γέλια ή τα κλάματα, ανάλογα με την περίπτωση.  

Ναι, βέβαια, όλοι τους την τιμούσαν. Και ορισμένοι ορκίζονταν ότι έχουν λάβει την ευχή και μερίδιο στην πολιτική της παρακαταθήκη. Όμως, κακά τα ψέματα αγαπημένοι μου πιστεύω πως  ποτέ στη ζωή της δεν πρέπει να αισθάνθηκε τόσο μόνη.  Άλλωστε, πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς;

Από τη μία  είναι η φύση που απεχθάνεται το κενό. Από την άλλη  είναι η πολιτική, αυτό το τέρας το ανάλγητο, το παμφάγο, που κατασπαράζει τους λαβωμένους και τους τιμά μόνον όταν δεν είναι πλέον απειλητικοί.

Όμως, αυτός ο κυνικός αυτοματισμός που συνδέει τη ζωή με την πολιτική και τον θάνατο, είναι να σε τρομάζει.

Σκεφτείτε το λίγο: Η Φώφη, η πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ θα γίνει πρώτο θέμα στα ΜΜΕ για δύο, άντε για τρεις μέρες. Και μετά θα τη σκεπάσει η σκόνη που θα σηκώσει το ποδοβολητό των άλλων.  

Σκέφτομαι πως η Φώφη μπορεί να αισθανόταν μόνη, όμως σίγουρα θα είχε αντιληφθεί ότι αυτά που άφησε πίσω της δεν ήταν τα σημαντικά.  Τα σημαντικά είναι αυτά που είχε μπροστά της να παλέψει. Το βουητό και η φασαρία που μαίνονταν τόσον καιρό γύρω της ήταν για τα ασήμαντα.

Παρατηρώντας τα πράγματα από κάποια απόσταση, σίγουρα θα ένιωθε το στόμα της κάπως πικρό, Ίσως όμως και να την γλύκανε η σκέψη πως όλα αυτά τα ανθρωπάκια που ερίζουν πάνω από το πολιτικό της κουφάρι δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να προσπαθούν να καταλάβουν ένα κάστρο φτιαγμένο από άμμο

Καλό ταξίδι Φώφη. Ξεκουράσου! 

Με αγάπη εύα


Φανή Ρίζου - Δικηγόρος
Ρίζου Αικατερίνη - Ωτορυνολαρυγγολόγος - Φλώρινα Αθηνά Ιωσήφ - Σύμβουλος Σταδιοδρομίας mapyourpath.gr

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 917 αξιολογήσεις)
Τέλειο80%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό8%

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *