«Όνειρα γονέων παιδεύουσι τέκνα…» – ΗΧΩλόγιο

«Τώρα που η κόρη μου μπήκε στο πανεπιστήμιο, κάνει την επανάστασή της. Βγάζει όλα τα νεύρα της πάνω μου. Είναι πολύ δύσκολο για εμένα να το αντιμετωπίσω. Και το χειρότερο; Μου κάνει συνέχεια κριτική και θυμάται ό,τι λάθος έχω κάνει τα προηγούμενα χρόνια. Δε σταματά να μου τονίζει πόσο την πίεζα να κάνει πράγματα που δεν ήθελε. Ρε σύ Εύα, πες μου, πόσο ηλίθια είμαι; Έπρεπε να περάσουν 18 χρόνια για να καταλάβω ότι, τελικά, η κόρη μου δεν είμαι εγώ;»

Οι γονείς, αγαπημένοι μου, είναι τα δύο πιο σημαντικά πρόσωπα στη ζωή ενός παιδιού. Η επιρροή τους στην εξέλιξη της προσωπικότητάς του και, κατά συνέπεια, της ζωής του είναι αναμφισβήτητα μεγάλη.

Είναι φυσικό τα παιδιά να επηρεάζονται από τη συμπεριφορά των γονιών και των αδελφών τους. Στην πρώιμη παιδική ηλικία, η μαμά και ο μπαμπάς είναι τα δύο μοντέλα που μιμούνται κατεξοχήν για να γίνουν «μεγάλοι».

Είναι εντυπωσιακό πώς στα παιχνίδια τους αναπαράγουν τις αντιδράσεις των γονέων τους, θετικές ή αρνητικές. Το να κοιτάζουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των παιδιών μας δεν είναι λάθος, είναι πραγματικά χρήσιμο!

Όλοι οι γονείς κάνουν όνειρα για το παιδί τους πριν καν ακόμα γεννηθεί, όνειρα που το ακολουθούν σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Το βλέπουν να είναι υγιές, ευτυχισμένο, να διαπρέπει σε όλους τους τομείς, επαγγελματικά και οικογενειακά.

Τα όνειρα, όμως, δημιουργούν ελπίδες. Οι οποίες ελπίδες, με τη σειρά τους, προκαλούν προσδοκίες, που μπορούν να καταντήσουν θηλιά στον λαιμό των παιδιών, καθώς τα ίδια θα προσπαθούν συνεχώς να ανταποκριθούν στα υψηλά πρότυπα που έχουν θέσει οι γονείς τους.

Όσο οι γονείς σχεδιάζουν το μέλλον του παιδιού τους, αυτό οραματίζεται και σχεδιάζει το μέλλον του βάζοντας μπροστά τα δικά του θέλω, κάνοντας τα δικά του όνειρα, τα οποία, τις περισσότερες φορές, δεν συνάδουν με αυτά των γονιών.

Και όταν τα όνειρα των γονιών έρχονται αντιμέτωπα με τα θέλω των παιδιών, τότε η σύγκρουση είναι μεγάλη και τα αποτελέσματα πολλές φορές ολέθρια. Τότε είναι που οι γονείς γίνονται χειριστικοί και επιβάλλουν στο παιδί τους να ζήσει μία ζωή όπως οι ίδιοι έχουν ονειρευτεί.

Βασισμένοι στο πρόσχημα της γνώσης λόγω εμπειρίας, οι γονείς, εξυπηρετώντας εγωιστικά κίνητρα, δημιουργούν αισθήματα άγχους, θλίψης, πίεσης και απογοήτευσης στο παιδί, το οποίο μπαίνει σε έναν φαύλο κύκλο όπου προσπαθεί να ζήσει μία ζωή βασισμένη στα «θέλω» των άλλων, τα «θέλω» τους που δεν έχουν εκφραστεί και δεν έχουν ικανοποιηθεί.

«Ο Πέτρος μας θα γίνει γιατρός. Πρέπει να ακολουθήσει το δικό μου επάγγελμα. Άλλωστε, τον περιμένει έτοιμο ιατρείο, στρωμένη πελατεία. Δεν μπορεί να γίνει τίποτε άλλο… θα ήταν βλακεία…»

«Ο γιος μου θα γίνει και ο πρώτος στο ποδόσφαιρο. Έχω αποφασίσει να τον βάλω σε ομάδα από τώρα για να γίνει αστέρι!», λέει ο μπαμπάς του πεντάχρονου Γιώργου. Ο ίδιος εξηγεί: «Εγώ δεν ήμουν ποτέ καλός στο ποδόσφαιρο. Ο πατέρας μου δεν ασχολήθηκε ποτέ μ’ εμένα. Άσε που ήμουν χοντρός σαν πεπόνι. Γι’ αυτό θέλω ο Γιώργος να ‘ναι αθληταράς!»

Μόνο που κανείς δεν ρώτησε ούτε τον Πέτρο, ούτε τον Γιώργο, που τους αρέσει να ζωγραφίζουν και να παίζουν πιάνο, αν θέλουν γίνουν γιατρός και «αστέρι στο ποδόσφαιρο» αντίστοιχα.

Στη θατσερική Αγγλία της δεκαετίας του ’80, αγαπημένοι μου, ένας πιτσιρικάς ανακαλύπτει ότι του αρέσει το μπαλέτο. Δεν του αρέσει απλώς, έχει έμφυτο ταλέντο στον χορό. Κάνει πιρουέτες στους δρόμους και στις ταράτσες και ονειρεύεται ότι κάποτε θα γίνει χορευτής.

Ο πατέρας του, όμως, ανθρακωρύχος στο επάγγελμα, έχει άλλα όνειρα και αντιδρά άσχημα όταν το μαθαίνει. Τα αγόρια δεν πάνε στα μπαλέτα, μαθαίνουν μποξ και γίνονται σκληροί άντρες. Παιδί και πατέρας συγκρούονται, τα εμπόδια είναι πολλά και ο δρόμος μοναχικός, αλλά στο τέλος το πάθος για χορό νικάει τα πάντα.

Σε πολλούς ίσως η παραπάνω ιστορία είναι γνωστή. Για τους υπόλοιπους, πρέπει να αναφέρω ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία η οποία έγινε και ταινία με τον τίτλο «Γεννημένος χορευτής». Είναι η ιστορία του «Μπίλι Έλιοτ», που την είδαμε το 2000 στη μεγάλη οθόνη και έτρεχαν από τα μάτια μας τα δάκρυα ποτάμια.

Γιατί η ταινία έδειχνε ακριβώς αυτό: τα ταμπού της κοινωνίας που στέκονται εμπόδιο στα όνειρα των παιδιών, και που μόνο με την παθιασμένη τους θέληση ξεπερνιούνται. Την παθιασμένη, μέχρι εκεί που δεν υπάρχουν όρια.

Θα μου πείτε, αγαπημένοι μου, «οι εποχές άλλαξαν», σήμερα υπάρχουν πολλοί πιτσιρικάδες που τολμούν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να πουν ότι τους αρέσει το μπαλέτο, δε γουστάρουν την ιατρική και τη δικηγορία, σιχαίνονται το ποδόσφαιρο και ας βγάζουν φλύκταινες οι γονείς.

Κάποιοι πολεμούν και κερδίζουν την προκατάληψη, κάποιοι άλλοι χάνουν απ’ αυτήν. Και κάποιοι, οι περισσότεροι μάλλον, δεν ξεκινούν καν να την πολεμούν, γιατί φοβούνται. Κρατούν την επιθυμία μέσα τους και πάνε υπάκουα στο μάθημα του μποξ ή στο ποδόσφαιρο ή στο καράτε ή γίνονται γιατροί και δικηγόροι, γιατί αυτές οι δραστηριότητες ενδείκνυνται και αποτελούν το όνειρο των γονιών.

Ανάμεσά τους, υπάρχουν σίγουρα και μερικοί Μπίλι Έλιοτ, ένας κύκλος χαμένων χορευτών, των οποίων το ταλέντο πάει στράφι. Την ταινία «Μπίλι Έλιοτ» θα έπρεπε να τη βλέπουν υποχρεωτικά στα σχολεία. Ή μάλλον, καλύτερα, θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική για παιδιά και γονείς, να τη δίνουν σαν εργασία για το σπίτι: «Δείτε τον Μπίλι Έλιοτ μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά και γράψτε τις σκέψεις σας να τις συζητήσουμε στην τάξη».

Θα ήταν ένα πολύ χρήσιμο μάθημα και ίσως μια αφορμή για κάποιους γονείς, να γίνουν πιο ανοιχτοί και λιγότερο προκατειλημμένοι. Λέω, αγαπημένοι μου, να αφήσουμε τα παιδιά μας να ακολουθήσουν τα δικά τους όνειρα. Να τα δούμε σαν μια διαφορετική οντότητα, γιατί είναι!

Μην κάνουμε το λάθος να εκπληρώσουμε τα δικά μας απωθημένα στα δικά μας παιδιά. Το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να μεγαλώσουμε δυστυχισμένους ενήλικες, γιατί αργότερα θα έχουν και τα παιδιά μας τα ίδια απωθημένα με εμάς.

Εξάλλου, αν κάτι δεν τους αρέσει, πώς είναι δυνατόν να μπορούν να γίνουν καλοί σε αυτό; Τα παιδιά μας, αγαπημένοι μου, δεν τα γεννάμε για να συνεχίσουν το ήδη πετυχημένο μας όνομα! Έχουν τα δικά τους όνειρα. Ας τα βοηθήσουμε να τα υλοποιήσουν.

Και αν κάποιος ρωτήσει τι θα θέλατε να γίνει το παιδί σας όταν μεγαλώσει, ας του πούμε υπερήφανα “ευτυχισμένο”! Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από μια οικογένεια ενωμένη, όπου ονειρεύονται όλοι μαζί για το μέλλον.

Ας δώσουμε, λοιπόν, χώρο στο παιδί να εκφράσει τις επιθυμίες του, ας συζητήσουμε γι’ αυτές και τότε θα δούμε να ανοίγεται μπροστά μας αυτό που έχουμε όλοι ονειρευτεί: ζεστασιά και αποδοχή!

Αφήστε τα λοιπόν να ονειρεύονται, να βλέπουν τον εαυτό τους όπως επιθυμούν και δώστε τους την ευκαιρία να ζουν ευτυχισμένα, ακόμα κι όταν όλα θα έρχονται ανάποδα.

Εξάλλου, αγαπημένοι μου, η απογοήτευση δεν σε γονατίζει εύκολα εάν έχεις όραμα και πίστη. Απλά σηκώνεσαι και συνεχίζεις σταθερά τον δρόμο σου, μέχρι η ζωή να γράψει «ΤΕΛΟΣ».

Μα τότε, θα είναι τόσο ευτυχής, τόσο ικανοποιημένος για όσα πέτυχε και για όσα χάρηκε, που θα σκεφτεί πως ναι, άξιζε που έζησα. Που έζησα όπως ήθελα εγώ. Που έζησα όπως ονειρεύτηκα εγώ, και όχι όπως ονειρεύτηκαν οι γονείς μου να ζήσω…

Με αγάπη εύα


Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
4,5 rating
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 384 αξιολογήσεις)
Τέλειο84%
Πολύ καλό4%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Απαίσιο9%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up