Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται – ΥπερΗΧΩγράφημα

Κοινοποιώντας δείχνεις το ενδιαφέρον σου...

Εκείνο το βράδι της 10ης Απριλίου του 1990, Ο Κωσταντίνος  Μητσοτάκης έπλεε σε πελάγη ευτυχίας. Ύστερα από  25 ολόκληρα χρόνια και τρεις σκληρές εκλογικές αναμετρήσεις είχε επιτέλους κερδίσει τις εκλογές. Είχε κάνει τον Ανδρέα Παπανδρέου να πληρώσει ακριβά την σκληρή διαχρονική τους αναμέτρηση. Χαιρόταν γιατί πίστευε πως έπαιρνε το αίμα του πίσω κυρίως για εκείνον τον χαρακτηρισμό  «Ο Μητσοτάκης είναι ο εφιάλτης της δημοκρατικής παράταξης, της ίδιας της δημοκρατίας» που του είχε προσάψει ο Ανδρέας Παπανδρέου…

Αυτή  ήταν η δεύτερη Νίκη του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Η πρώτη ήταν τότε που ο γιος του Γέρου της Δημοκρατίας  απειλούσε να του πάρει από τα χέρια την ηγεσία της Ένωσης  ΚέντρουΗ πρώτη νίκη του ήταν η Αποστασία.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1989-90 κέρδισε τις εκλογές μετά από τέσσερα χρόνια καταιγιστικής επίθεσης εναντίον του Παπανδρέου. Η περίοδος έμεινε στην Ιστορία γνωστή σαν «βρώμικο 89».

Τελικά έγινε πρωθυπουργός και πίστεψε πραγματικά ότι με αυτήν του τη νίκη ο δρόμος εμπρός του ήταν ορθάνοιχτος και… τα σκυλιά δεμένα.

Αυτός ο εφησυχασμός του όμως, ίσως και να ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του.  Ο Παπανδρέου, σε τρία χρόνια, ήταν και πάλι Πρωθυπουργός. Ουσιαστικά είχε νικήσει τον Μητσοτάκη μόλις ένα χρόνο μετά την αποχώρηση του από τον πρωθυπουργία και η κάλπη απλώς το επικύρωσε.

Και ερχόμαστε στο σήμερα, με τον Θεό της Πολιτικής να θέλει να ξαναζήσουμε τα ίδια επαναφέροντας  την ιστορία με Πρωταγωνιστή αυτή τη φορά τον γιο του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τον Κυριάκο.

Ο Κυριάκος, λοιπόν, μόλις δέκα μηνών Πρωθυπουργός, βλέπει μπροστά του το φάντασμα της επιστροφής του Αλέξη Τσίπρα τον οποίο νίκησε στις εκλογές με τις μεθόδους που, πάνω κάτω,  είχε χρησιμοποιήσει ο πατέρας του απέναντι στον Παπανδρέου.

Ο Κυριάκος έγινε πρωθυπουργός  έχοντας ένα μειονέκτημα: όσοι τον ψήφισαν  -πρώτα για αρχηγό στο κόμμα τους και εν συνεχεία για να κυβερνήσει -δεν πίστευαν ότι είναι ηγέτης. Πόσο μάλλον που  ο ρόλος του ηγέτη της παράταξης  είναι κλειδωμένος για τον Καραμανλή.

Ήρθε όμως ο κορωνοιός και η κινητοποίηση για αυτόν είχε μια έκπληξη: Η αντιμετώπιση της επιδημίας αξιοποιήθηκε επικοινωνιακά για την «πολιτική γιγάντωση» του νεότερου Μητσοτάκη.

Εντάξει, ήταν  ένα ρίσκο, αλλά οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι του βγήκε. Έκτοτε το διακινούν οι δημοσκόποι και το φωνάζουν όσοι λιγουρεύονται υπουργεία και οι ανασφαλείς που ήδη κάθονται μαζί του στο οβάλ τραπέζι του υπουργικού συμβουλίου και θέλουν να παραμείνουν.

Αλλά φευ! Μόνο δυο τρεις υποθέσεις χρειάστηκαν για να αποδειχθεί αυτό που λέγανε οι παλιοί ότι «Ηγέτης δε γίνεσαι, γεννιέσαι». Η «ηγετοποίηση» είναι μια διαδικασία  επίκτητη. Σαν να λέμε, άμα δεν τύχεις,  έρχεται και φεύγει.

Για να είσαι ηγέτης πρέπει να είσαι ηγετικός.  Είναι ηγετικός ο Κυριάκος Μητσοτάκης;  Η σκηνική παρουσία έτσι κι αλλιώς λέει περισσότερα από ότι ίδιος στα δεκάδες διαγγέλματά του. Για παράδειγμα είναι ο πρώτος υποψήφιος πρωθυπουργός που δεν πήγε στο προεκλογικό ραντεβού με τον αντίπαλό του. Για λόγους προστασίας του, μια στρατιά επικοινωνιολόγων ανέλαβε να ολοκληρώσει τη δουλειά που ο ίδιος άφησε στη μέση.

Η σταθερή παράμετρος στη δημόσια παρουσία του σημερινού Πρωθυπουργού είναι η σκηνοθεσία. Κάποια στιγμή  όμως, όσο και να επιδιώκει να μη συμβεί, το σκηνικό ραγίζει – ή απλά  δεν είναι αρκετό για το ρόλο.

Η αμηχανία του, για παράδειγμα,  απέναντι στις φράξιες της ΝΔ -ειδικά στον Σαμαρά, αφού ο Καραμανλής απλώς τον παρακολουθεί- συμπληρώθηκε με την αδυναμία του να λύσει απλά προβλήματα με τρεις υπουργούς του.

Να τα λύσει με τον απλούστατο τρόπο που τα λύνουν οι πρωθυπουργοί: τους αντικαθιστούν. Πρώτα ήταν ο Βρούτσης που διέσυρε την κυβέρνηση με τα «βάουτσερ». Ο Πρωθυπουργός δυσανασχέτησε φανερά, δεν πήγε στη Βουλή να τον στηρίξει. Όμως, ο Βρούτσης είναι ακόμη υπουργός.

Μετά ακολούθησε η διαρκής αδεξιότητα του Θεοχάρη. Για να προλάβει τα χειρότερα ο Πρωθυπουργός  τον υποκαθιστά ο ίδιος, όπως είχε κάνει και με τον Κικίλια.  Όμως δεν τον αλλάζει. Ο Θεοχάρη είναι ακόμα στη θέση του

Η περίπτωση Πέτσα, πάλι,  είναι για να τη διδάξει κανείς στις σχολές πολιτικής επιστήμης «ως τεκμήριο ελλιπούς ηγεσίας». Ένας εξωκοινοβουλευτικός υπουργός τινάζει στον αέρα την κυβέρνηση, περνάει θηλιά στο λαιμό του  Πρωθυπουργού και μένει στη θέση του.

Έχω την αμυδρή εντύπωση πως αν  από κάπου εκεί ψηλά τον παρακολουθεί  ο πατέρας Μητσοτάκης θα λέει στον αιώνιο αντίπαλό του  τον Ανδρέα Παπανδρέου: «Έλεγα για τον δικό σου ότι “δεν κάνει το παιδί”, αλλά και ο δικός μου είναι τα ίδια και  χειρότερα»..

Εφημερίδα ΗΧΩ Φλώρινας - λογότυπο

ΗΧΩ



Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.6
4.6 rating
4.6 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 697 αξιολογήσεις)
Τέλειο81%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%

Terra Greca - Μεταποίηση Αγροτικών Προϊόντων - Φλώρινα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll Up