34 χρόνια πριν…

Κοινοποίησε στους φίλους σου ή στο κοινό σου...:

Γράφει ο Θανάσης Γερμανίδης

Με τον φίλο και συνάδελφο Παπαδόπουλο Ευριπίδη – γυμναστή, είχαμε καιρό να συναντηθούμε. Νεοδιορισμένοι το Σχολικό Έτος 1977-78 στο Γυμνάσιο Φιλώτα (πρωτολειτούργησε εκείνη το σχολική χρονιά), ήμασταν και συγκάτοικοι για έναν χρόνο σε ένα μικρό διαμερισματάκι δυο δωματίων στον Φιλώτα. Τον χειμώνα τον βγάλαμε με μια ξυλόσομπα που κάπνιζε εκνευριστικά και με χοντρές φλοκάτες.

Ο πρώτος μισθός μας ήταν -αν θυμάμαι καλά- εκεί γύρω στις 9.000 δραχμές και με την πρώτη πληρωμή κάναμε το τραπέζι στον εξαίρετο γυμνασιάρχη μας κ. Χρυσοχοΐδη Μιχάλη, στην ταβέρνα του Τόρτοκα. Το Γυμνάσιο λειτουργούσε στο κτίριο του Δημοτικού σχολείου, μια εβδομάδα πρωί και την επόμενη απόγευμα. Βαλθήκαμε όλοι οι καθηγητές να στρώσουμε το ξεκίνημα του Γυμνασίου με φιλότιμο, διάθεση και μεράκι. Ήμασταν αγαπημένοι και ενωμένοι στον σύλλογο και δεν υπήρχε τότε το μικρόβιο των παραταξιακών και στείρων κομματικών αντιπαραθέσεων.

Ο Νόμος 1264/1982 σκοπίμως (τότε δεν το καταλαβαίναμε) “φύτεψε” τις κομματικά ελεγχόμενες και κατευθυνόμενες συνδικαλιστικές παρατάξεις, που λειτουργούν και σήμερα και που συνέβαλαν στον τεμαχισμό του συνδικαλιστικού κινήματος.

Μετά από 34 χρόνια ο μαθητής μας Ράντογλου Δημήτριος, Φιλωτιανός, συνέγραψε ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα με τίτλο: “Ας ξημερώσει και αύριο Θεέ μου..”, μας κάλεσε στην παρουσίαση του βιβλίου στο βιβλιοπωλείο “ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ Παιδεία”. Είχε κληθεί και ο γυμνασιάρχης μας, όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος βάρυνε το σώμα του και δεν μπορεί να παραστεί.

Στον σύντομο χαιρετισμό μου, θύμισα εκείνα τα χρόνια και αναφέρθηκα στα προτερήματα του βιβλίου. Αποχωρήσαμε -ο Ευριπίδης κι εγώ- συγκινημένοι και συνεχίσαμε τη συζήτηση σε ταβερνάκι στα “Λουλουδάδικα”. Δυο μουσικοί, ανόρεχτα προσπαθούσαν να ¨παρηγορήσουν” δυο-τρεις ολιγομελείς παρέες. Άδειες καρέκλες και σε δυο παρακείμενες ταβερνούλες.

Εκεί που πριν μισό χρόνο δεν έβρισκες καρέκλα να καθίσεις… Το πρώινό της επόμενης μέρας, με βρήκε περιπατούντα παρατηρητή σε κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης. Άδεια μαγαζιά, αγέλαστοι άνθρωποι. Σε μια γωνιά, ένας ηλικιωμένος έχει στα γόνατα του ένα μεγάλο χαρτόνι που γράφει “ΠΕΙΝΑΩ”. Στο μυαλό μου καρφωμένος ο τίτλος του βιβλίου: “Ας ξημερώσει και αύριο Θεέ μου..”

ΥΓ1: Στις 11 Σεπτεμβρίου 1977 (Κυριακή) παντρεύτηκα. Την επόμενη (Δευτέρα) άρχισαν τα μαθήματα. Ο καλός γυμνασιάρχης μου είχε δώσει προφορική άδεια. Την Τρίτη όμως κανονικά στο σχολείο. Αυτός ήταν ο λόγος που δεν έκανα γαμήλιο ταξίδι στας Καναρίους νήσους…

ΥΓ2: Τότε τα σχολεία λειτουργούσαν και Σάββατο και επειδή δεν υπήρχε μαθηματικός στο σχολείο, δίδαξα τα μαθηματικά των τριών τάξεων. Κάθε μέρα φουλ εξάωρο, να χορταίνεις κιμωλία και να σου βγαίνει η ψυχή. Νέοι με κέφι, αντέχαμε.

(Σεπτέμβριος 2011)
Γ.Θ.

Για ένα ποτήρι κρασί

Οίνον εποίησεν
Ένα ποτήρι κρασί
έγγυο από κρασί
μας προκαλεί
Σε πλαγιές
με το κουμάντο
της δρυός
τρυγίζαμε αμπέλια.
Άγια τα χέρια του παππού
άγιος και ο ιδρώτας.
Βαρείς χειμώνες
πολύτιμο το κρασί
ζεσταίνει τις ψυχές μας.
Σε πήλινη γαβάθα
άγιο ψωμί, άγιο κρασί
σαν άγιο δισκοπότηρο
το βραδυνό μας.
Ύπνος γεμάτος όνειρα.
Έξω χιονίζει
χιόνι ενός μέτρου
μας απειλεί.
Άνθρωποι μακρινοί
στον αγώνα της επιβίωσης.
Άνθρωποι κυνηγημένοι
με τον φόβο του διπλανού
κόκκινες ρόγες τα πάθη της ιστορίας
όμως ένα ποτήρι κρασί
απαλύνει τις έχθρες
και φέρνει τον έρωτα
και την ειρήνη.
Πήλινο κανάτι με κρασί
σε ξύλινο τραπέζι
περιμένει πρόσωπα
αγαπημένα.

Γερμανίδης Αθανάσιος (Σεπτέμβριος 2022)

ΗΧΩΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ
Αικατερίνη Ρίζου

Βαθμολόγησε την ΗΧΩ:


Συνολική βαθμολογία:

4.5
Rated 4.5 out of 5
4.5 από 5 αστέρια (βασισμένο σε 969 αξιολογήσεις)
Τέλειο81%
Πολύ καλό9%
Μέτριο2%
Φτωχό1%
Κακό7%


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *